Over mij

Ik ben Marie-José Wissink. Enig kind en wellicht het enig levend geboren kind. Mijn moeder maakte vaker toespelingen over een gezin met zes kinderen, maar in die tijd werd er wegens schaamte niet openlijk over een miskraam gesproken. Mijn ouders zijn overleden; ik kan het niet meer vragen. Wel is duidelijk dat mijn moeder en ik een slechte start met elkaar hebben gehad. Ze was bang om mij te verliezen en meteen na de bevalling moest ze een half jaar geïsoleerd liggen vanwege open tbc. We mochten elkaar niet zien en we konden ons niet hechten aan elkaar.

Oeps het worden er meer 
Zelf heb ik drie kinderen gebaard. De thuisbevalling van mijn eerste kind was prachtig om mee te maken. Een jaar erna was ik opnieuw zwanger. Na 7 1/2 maand stuurde de vroedvrouw (zo heette het beroep in 1975) mij met spoed door naar de gynaecoloog omdat er ‘iets’ niet goed was. Omdat deze zwangerschap voor mij zo anders was dan de vorige, vroeg ik de gynaecoloog: “Dokter krijg ik wel één kindje”? “Mevrouw, u gaat naar de röntgen om te kijken of u één, twee, drie of vier kinderen krijgt”. Ik schrok enorm. Op de röntgenfoto waren gelukkig ‘maar’ twee kinderen te zien en ik zou t.z.t. in het ziekenhuis moeten bevallen.

De bevalling
Daags erna braken thuis mijn vliezen al en beide kindjes werden spontaan binnen het uur geboren in het ziekenhuis. De bevalling verliep zeer chaotisch.
Ze waren 6 1/2 week te vroeg geboren en werden meteen meegenomen naar een warmtekamer op de kinderafdeling. Daarom kreeg ik ze de eerste dagen niet te zien. Ik had een infuus en moest kolven. Deze bevalling was heel anders dan ik me had voorgesteld. Ik voelde me overvallen en heel eenzaam.

Grote impact
Dat ik mijn kindjes in het ziekenhuis niet bij me mocht hebben of ze mocht zien, heeft diepe impact gehad op mijn leven. Voor de tweeling zelf heeft dat ook grote gevolgen gehad. Ze konden zich niet direct met mij verbinden en doordat ze in aparte bedjes lagen, waren ze ook elkaar nog opeens kwijt.

Verwerking
Pas veertig jaar later kwam dit verdriet in alle hevigheid alsnog bij me tevoorschijn. Ik heb er vaak intuïtief over geschilderd en ik heb deze bevalling ‘over gedaan’. Ook heb ik er gesprekken met mijn kinderen over gehad. Ik heb aan mezelf gewerkt en heb me geheeld. Daarna ontstond een prachtig, groot schilderij met een hoge energie; ‘Heling’.

Mijn passie
Al in 2011 werd me tijdens de opleiding Energetisch Werk door de docent verteld dat mijn richting Rouw en Trauma zou zijn. Daar wilde ik niet aan omdat ik dacht die problematiek niet aan te kunnen. Wel startte ik toen Praktijk Zielskunst en coachte vele vrouwen, schilderde intuïtief met ze of voor ze. Ik hielp ze helen, ‘las’ wat nog verborgen was en ondersteunde ze op hun levenspad.

Moederliefde
Ik heb ‘wat’ met vrouwen en hun (overleden) kindjes en ik hoor vaak dat vrouwen moederliefde bij me ervaren. Er kwamen al veel vrouwen op mijn pad. Vrouwen die een miskraam hebben gehad of een moeilijke bevalling. Vrouwen die een kindje hebben verloren. Ik herken me in het boek ‘Perfecte bevallingen bestaan niet’ van Diana Koster. Het raakte me diep in mijn hart. Daarna lees en leer ik heel veel over zwangerschappen, bevallingen en moederschap in al haar vormen. Ik graaf me steeds dieper in die materie. Mijn wens om hierbij nog meer vrouwen te mogen steunen, wordt groter en groter.

Vrouwencoach.nl
In de herfst 2016 koop ik daarom de domeinnaam vrouwencoach.nl. En kort erna slaat het ‘noodlot’ toe. Ik word opeens heel ernstig ziek (Boerhaave syndroom) en word geopereerd. Daarna moet ik een half jaar revalideren.
Het is opmerkelijk dat ik er nog ben en dat ik volledig hersteld ben. Ik heb hier op aarde dus nog zelf iets te leren en het voelt alsof ik hier nog een taak mag doen.

Die taak heb ik dankbaar op me genomen. Mijn wens is dat ik als vrouwencoach vanuit mijn hart, mijn intuïtie en creativiteit jou en vele andere vrouwen mag ondersteunen bij levensgebeurtenissen. Ons aardse leven is mooi. Soms heb je daar een coach voor nodig om dat moois in je leven weer te kunnen ervaren.